Świerzb - co to jest?

Świerzb objawia się zazwyczaj swędzeniem skóry i czerwoną wysypką. Choroba może przypominać łuszczycę, wyprysk alergiczny, chłoniaka T skóry.

Chociaż świerzb kojarzy nam się z osobami niedbającymi o higienę i żyjącymi w złych warunkach, tak naprawdę świerzb może stać się problemem każdego.

Świerzb - przyczyny zarażenia

Świerzb wywołuje pasożyt - świerzbowiec ludzki. Jest on bardzo mały, a więc dostrzeżenie go gołym okiem jest niemożliwe. Widoczne i odczuwalne są natomiast skutki działania świerzbowców – nieznośne swędzenie skóry. W naskórku skóry, tam gdzie się zagnieżdżą, tworzą system kanalików i jamek. Pasożyty lubią szczególnie miejsca ciepłe i ukryte. Najczęściej świerzbowce bytują między palcami u rąk, w pachwinach, w okolicach narządów rodnych, pępka, pod piersiami, na linii pasa. Nie jest to jednak reguła, ponieważ świerzbowiec może zaatakować także inne części ciała.

Świerzb - objawy

Charakterystycznym objawem jest intensywny świąd.

Kolejnym objawem wystąpienia świerzbu jest delikatne zaczerwienienie skóry tam, gdzie zagnieździł się pasożyt. Z czasem, w zmienionych chorobowo miejscach, zaczyna pojawiać się wysypka Klasycznym objawem zakażenia świerzbowcem jest występowanie norek w warstwie rogowej naskórka. W nich samice składają jaja. Z tych jaj wylęgają się larwy, które również drążą w naskórku kanaliki i jamki. Początkowo ślady mają kolor różowy. Wraz z trwaniem choroby wypełniają się one odchodami bytujących w nich pasożytów i zmieniają kolor na ciemny.

Dolegliwości te zwykle nasilają się w nocy, najczęściej po uprzedniej kąpieli, na skutek której zmiany chorobowe zostały rozgrzane ciepłą wodą. Zmiana temperatury sprawia, że świerzbowce stają się bardziej pobudzone, co powoduje wzmożone swędzenie oraz pieczenie.

Jak rozpoznać świerzb?

Do zarażenia świerzbem dochodzi najczęściej poprzez bezpośredni kontakt z zainfekowaną skórą. Rzadko wystarczy podanie ręki czy szybki uścisk, aby zarazić się świerzbem. Zarażają się natomiast osoby pozostające ze sobą w dłuższym kontakcie (np. podczas stosunków intymnych) bądź mieszkające w jednym domu.

Można się też zarazić poprzez spanie w łóżku, nie zmieniając pościeli, wycierając się czyimś ręcznikiem, pożyczając ubrania od osoby chorej, ale także podczas podróży np. w wagonie sypialnym pociągu.

W grupie ryzyka znajdują się dzieci, u których stosunkowo łatwo może dojść do zarażenia np. podczas wspólnych zabaw. U maluchów zmiany najpierw pojawiają się na dłoniach i podeszwach stóp, a grudkowata wysypka może nawet utrudniać chodzenie.

Wśród niektórych grup ryzyko zachorowania na świerzb jest wyższe. dotyczy to osób pracujących w dużych skupiskach ludzkich (np. w wojsku, szpitalu, dom opieki społecznej)

Nawet wyjątkowy czyścioch może złapać tego pasożyta.

Gdy choroba zostanie wykryta we wczesnym jej stadium, leczenie świerzbu będzie krótkie i nieuciążliwe, a objawy powinny szybko minąć.

U dorosłych oraz dzieci powyżej 2 roku życia stosuje się miejscowe środki przeciwświerzbowcowe (permetrynę, benzoesan benzylu, preparaty siarki), które aplikuje się równomiernie na całe ciało z wyjątkiem głowy, (szyję, kark, dłonie oraz powierzchnię podeszwową stóp). Podczas aplikacji szczególną uwagę należy zwrócić na przestrzenie międzypalcowe rąk i stóp, miejsca podpaznokciowe, nadgarstki, łokcie, doły pachowe, okolice narządów płciowych i pośladki

Preparat powinien pozostać na skórze przynajmniej osiem godzin, a więc najlepiej nakładać go na noc.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień oznacza akceptację zamieszczania w Państwa przeglądarce plików cookies.

Zamknij